dikt.no

LOGG INN

Brukernavn:

Passord:

HURTIGSØK

 tekster      forfattere

» Gå til avansert søk

Tekster: Søker i tittel og innhold.

Forfattere: Søker i fornavn, etternavn, brukernavn, e-postadr, sted og hjemmeside.

Sverdet i magen

  • Lagt inn: kl. 16:44 - 09.05.17
  • Ant. visninger: 80
  • Brukeranbefalinger: 0
  • Sendt til 0 personer
  • Lagt inn fra: 162.158.222.*

Sjanger: Novelle
Tema: Sorg
Språk: Dialekt

Sverdet i magen 

Metthet, eg kan aldri føla meg mett nok.
Kvar einaste steg eg tar, det blir så hardt, så tung.  «Eg er visst skapt sånn…» Seiar eg til meg sjølv. Hjelmar og sverd som ligg strøydd utover gatene, tapt blod. Disse gatene eide eg. Stor og mektig, men fortsatt ikkje mett. Eg svolt.  Det rumlar.  Det gjer ingen meining. Eg er bare født, inn i verda av min mor, min far.  Gud la hans hender på dei, frelsa dei med meg. Eg var ein «gåve» Det var det dei undertrykkja kalla meg. Eg er meir uynskt en man skulle ha seg til. Men fortsatt hadde eg den makta, bare fordi mine foreldre.
Eg hugsar tilbake da mine Foreldre døyde, sorga som ble brakt rund i landet. Flag heist på fullt  i alle hus. 
Men, dei hadde i det minste håp. Meg. Den nye kongen, føraren. Eg skulle leia landet i tryggheit. Svolten hadde starta der.  Mine indre monstre hadde fått ein slags forståing. Makta eg hadde fått tildelt. Eg kunne bestemme, endelig. Over tusen menn, og fleire tusen til. «Vi» kunne føyre dette landet til seiar! Det var i alle fall planen

Eg ser opp imot himmelen. Dei kolsvarte skyene, som la seg over byen. Det er for seint til å angre, ta tilbake det eg hadde mista.  Eg hadde mista tusen menn i mitt namn.  Det verste er at eg mista dei ikkje i mine foreldres namn, av sinne. Alt var meg. Det er eg i alle fall ganske sikker på..
 Var eg ein omen? Satans son? 
Nei… Det var bare meg. Eg klør meg i hovudet, mens eg slapt mister meg sjølv ned på fortauet, og lener meg inn mot det faste bakeriet.  Eg svolt. «Eg kan ikkje be om tilgjeva, når eg ikkje har nokon å be det til»  tenkjer eg til meg sjølv. Var alt dette planlagt? Kanskje det ikkje var min ide, kanskje det var gullkalven? Den som eg hadde innbilt meg var den ekte, blind for den ekte herre? Kanskje det var eg som var til skuld. For dei sju kampane mine.  Alle som eg hadde vunne, inntil den aller siste.  Den som tok seg til rette og blåste byen ned. Slottet som står igjen. Var det eigentlig rettferdig? Lukta av steikt and, og andre snadderiske godsaker fyller min nase. Eg var svolten fortsatt, eg, ikkje etter den same meny da. Noe heilt nytt nå, eg visste kva. Men eg veit ikkje korleis.. Skal eg bare vente? La svolten ta slutt for meg? Ser ut som om det vil skje uansett, at eg blir mett.. 
Eg går oppover, på veg til min heim.  Eg tenker, tenker hardt. Kva er det eg burde gjøre?  Døyde kroppar av mine avdøde soldatar liggjar strøydd over heile inngangsporten til heimen min. Eg kjende igjen alle fjesa, i alle fall dei som var mulig a kjenne igjen. Eg blir kvalm. Holet som hadde blitt danne i skjorta mi hadde øst ut blod, eg visste ikkje kva som var mitt eller nokon andre sitt. Vi var likestilte. Kongens blod blanda med folkets blod. Eg skjønte at det var en moral i alt som hadde skjedd. Eg var stolt, av den likestillinga som hadde openberra for meg. 
Eg merker at min svolt tar snart sin slutt.. Litt ironisk, sjølv om eg har hull i magen min. Eg klarar så vidt å dra meg sjølv til min egen seng, pladask falar eg ned i himmelsengja.  Ved min side, eit sverd, min kone, og min ufødde unge. En framtid av fryd og lykkje stoppet i mine hender, svolt har mykje makt. Bare synd at eg mett no, og ikkje før eg ble noen sinne født. Sloss med sverd til døden, der hadde eg blitt beseira. Eg var vell mett uansett, eg hadde ikkje lyst på meir makt. Var eg eigentlig mett? Har eg bare innbilt meg at eg fortsatt var svolten?
Mine tvangstankar som har innbilt meg denne svolten? Bare for å gje rettferdighet til folket?
Kanskje det var gud sin vilje, at han fekk meg svolten, slik at alle kunne få seg eit betre rike i himmelen? Eller er dette også bare ein eller anna dum teori for å putte skulda på andre?
Eg som hadde så høge tankar om meg sjølv har vell innbilt meg denne svolten.. Var det for å gløyme smerten av mine døyde foreldre.. Ja..
« Eg er så lei meg, Mamma og Pappa..»  Mitt tomrom var mine eigne foreldre. Eg hadde prøvd å fylle det med krig, for makta sin skuld.  Makt fyller ikkje noko.  Spesielt når det fører til andre folks søvn. Stillhet fyller rommet. Eg er ikkje svolten lengre.. Eg er mett.

KOMMENTARER

Forfatterens egen kommentar til teksten:

Skriv en kommentar til teksten

Du må være logget inn for å kunne gi kommentarer til teksten.

Kommentarer til denne teksten (0 stk)

OM DIKT.NO

Dikt.no er utviklet av Gunnar R Tjomlid.

© 2001 - 2017 Thin AS - Ansvarlig redaktør: Gunnar R Tjomlid, Daglig leder, Thin AS

Vennligst bruk vårt SUPPORT-skjema for henvendelser.